Blog

Pojedyncze mroźne dni a temperatura obliczeniowa zimą.

W obliczu kolejnych mroźnych dni, gdy temperatura zbliża się lub spada poniżej wartości obliczeniowych, szczególnie zasadne staje się pytanie o aktualność stosowanych standardów projektowych. Czy w świetle tych epizodów można nadal mówić o globalnym ociepleniu? A może należy ponownie przemyśleć przyjmowane temperatury obliczeniowe dla instalacji HVAC?

Standardowe podejście inżynierskie bazuje na analizie statystycznej długoterminowych danych klimatycznych, a nie na jednorazowych anomaliach pogodowych. Innymi słowy, systemy HVAC są projektowane tak, aby radziły sobie z typowymi zimami. Sporadyczne ekstremalne mrozy mogą powodować krótkotrwałe odchylenia od pełnego komfortu. Jest to akceptowalne i przewidziane w metodyce projektowania. Zamiast ulegać emocjom „zimy stulecia”, warto spokojnie przeanalizować normy i dane statystyczne stojące za wyborem temperatury projektowej.

Wprowadzenie

Zimowa temperatura obliczeniowa to umownie przyjęta wartość temperatury zewnętrznej, używana do obliczeń projektowych systemów ogrzewania i wentylacji. Innymi słowy, jest to temperatura powietrza na zewnątrz budynku, jaką przyjmuje się jako punkt odniesienia podczas wymiarowania instalacji grzewczych i obliczeń nagrzewnic w centralach wentylacyjnych. Dzięki temu projektowane systemy są w stanie utrzymać wymagane warunki wewnętrzne nawet w najchłodniejsze dni zimy. W praktyce oznacza to, że instalacje wentylacyjne muszą być zaprojektowane tak, aby przy tej właśnie temperaturze zewnętrznej zapewnić dostarczenie odpowiedniej ilości ciepła do ogrzania napływającego powietrza zewnętrznego oraz utrzymania zadanej temperatury w pomieszczeniach.

Projektując centralę wentylacyjną, projektant co do zasady przewiduje przestrzeń serwisową – w maszynowni lub na dachu – umożliwiającą swobodne wykonywanie przeglądów, wymian filtrów i prac eksploatacyjnych. Tak wygląda teoria.
W praktyce bardzo często projekt i wykonanie toczą się równolegle, dokumentacja bywa uzupełniana powykonawczo, a decyzje zapadają etapami.

Jednym z najczęstszych i najbardziej problematycznych błędów, które z tego wynikają, jest niewłaściwie dobrana strona wykonania centrali wentylacyjnej – błąd, który często ujawnia się dopiero po dostawie urządzenia na obiekt. Częstym błędem jest także niewystarczająca przestrzeń przewidziana do obsługi urządzenia.

Wprowadzenie

W centralach wentylacyjnych z nagrzewnicami wodnymi sposób podłączenia hydraulicznego ma bezpośredni wpływ na stabilność regulacji temperatury nawiewu, warunki pracy wymiennika oraz zachowanie instalacji w okresie zimowym. Jednym z kluczowych elementów tego układu jest położenie pompy obiegowej względem zaworu regulacyjnego.

W dokumentacjach techniczno-ruchowych central wentylacyjnych spotyka się kilka wariantów podłączeń nagrzewnic. Choć schematy te mają charakter poglądowy, pokazują one różne koncepcje pracy hydraulicznej. W praktyce różnice pomiędzy nimi są istotne i powinny być świadomie analizowane już na etapie projektu, a nie dopiero podczas uruchomienia lub eksploatacji.

W artykule omawiamy trzy najczęściej spotykane warianty podłączenia nagrzewnic wodnych, koncentrując się na konsekwencjach technicznych każdego z nich.

Dzisiejszy wpis – podobnie jak towarzyszący mu podcast – będzie nietypowy.

Nie będzie dotyczył żadnego aspektu technicznego, jak zazwyczaj.

Ponieważ jest to pierwszy wpis w Nowym Roku 2026, postanowiłem, że tym razem będzie to materiał inspiracyjny.

Na początku przyjmij proszę, Drogi Czytelniku, najlepsze życzenia noworoczne. Życzę Tobie i Twojej firmie dobrych zleceń, mądrych decyzji biznesowych i satysfakcjonujących wyników. Niech 2026 będzie rokiem rozwoju, spokoju w głowie i poczucia, że idziesz w dobrą stronę.

Wstęp

Chłodnica w centrali wentylacyjnej to miejsce, w którym instalacja chłodnicza łączy się z instalacją wentylacyjną i w praktyce „krzyżują się” dwa światy: wentylacji oraz chłodnictwa. Z punktu widzenia branży wentylacyjnej agregat chłodniczy ma dostarczyć do centrali jedynie wodę lodową (w przypadku chłodnic wodnych) lub czynnik chłodniczy do parownika (w przypadku układów z bezpośrednim odparowaniem). Jednak to właśnie w obszarze czynników chłodniczych w ostatnich latach zachodzą najbardziej intensywne zmiany.

W niniejszym artykule postanowiliśmy przyjrzeć się trendom w branży chłodniczej oraz zmianom wynikającym z coraz bardziej rygorystycznych kryteriów ekologicznych — a przede wszystkim temu, jak wpływa to na dobór czynników chłodniczych, na których opierają się urządzenia dostarczające chłód do central wentylacyjnych.

Wprowadzenie

W większości obiektów, w których pracują instalacje chłodnicze, mamy do czynienia z klasycznym paradoksem: z jednej strony płacimy za chłód, a z drugiej… bez sensu wyrzucamy ogromne ilości ciepła do atmosfery. Centrale wentylacyjne chillery, dry coolery, freecoolery – wszystko to pracuje tylko po to, żeby pozbyć się energii, która bardzo często mogłaby zostać wykorzystana na miejscu.

Odzysk ciepła z instalacji chłodniczych nie jest żadną nowością ani „kosmiczną technologią”. Problem polega raczej na tym, że w wielu projektach w ogóle się nad nim nie zastanawia – albo rozważa się go bardzo powierzchownie. A różnica między obiektem, w którym odzysk ma sens, a takim, w którym będzie tylko drogim gadżetem, jest ogromna.

Ta sama instalacja wentylacyjna może zachowywać się zupełnie inaczej w różnych porach roku – mimo że technicznie pozostaje niezmieniona. Zimą system „daje radę” i problemy z wilgocią są rzadkie, latem pojawia się nadmiar wilgoci, a wiosną czy jesienią panuje niestabilność i nagłe wahania parametrów. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że „coś się popsuło” – ale w praktyce przyczyna leży nie w usterce urządzeń, lecz w zmiennych własnościach powietrza zewnętrznego. Wentylacja bowiem działa na realnym powietrzu atmosferycznym, którego parametry (temperatura, wilgotność, ruch) przez cały rok mocno się zmieniają.

Wprowadzenie

Skuteczna wentylacja w przemyśle to klucz do bezpiecznych, komfortowych warunków pracy oraz utrzymania jakości produkcji. Nie wystarczy zapewnić odpowiedniej liczby wymian powietrza – równie ważne jest zorganizowanie jego przepływu tak, by świeże powietrze docierało do każdej strefy pomieszczenia. Jeśli ruch powietrza jest źle zaprojektowany, powstają obszary martwe z zalegającym ciepłym, wilgotnym lub zanieczyszczonym powietrzem, co zagraża higienie procesu i zdrowiu pracowników.

W niniejszym artykule omawiamy kluczowe zasady organizacji przepływu powietrza w halach przemysłowych. Pokazujemy, jak rozmieścić nawiewy i wywiewy, aby uniknąć martwych stref, oraz jak dostosować system wentylacji do charakteru procesu technologicznego — niezależnie od tego, czy celem jest usuwanie zanieczyszczeń, odprowadzanie nadmiaru ciepła i wilgoci, utrzymanie sterylności, czy zapewnienie komfortu pracy.

Nie wystarczy bowiem zaprojektować nawet dużej liczby wymian powietrza, jeśli realny przepływ powietrza nie będzie uwzględniał rzeczywistej geometrii pomieszczenia oraz wyposażenia i zabudowy tego pomieszczenia.

W wentylacji przemysłowej bardzo łatwo ulec złudzeniu, że krotność wymian powietrza to wskaźnik, który „powie wszystko”: ile powietrza trzeba dostarczyć, jak duża ma być centrala, jaka powinna być wydajność systemu. Niestety, w rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Krotność jest jednym z najbardziej mylących, a jednocześnie najczęściej nadużywanych parametrów w projektowaniu instalacji dla hal przemysłowych, pomieszczeń produkcyjnych i technologicznych.